با اجازه تو!

جای خالی ات را به انتشار بوی شاخه گلی هدیه کرده ام

بدون تو اینجا قلبم ته مانده آرزوهایش را بدرقه می کند

و نا امیدانه نفسهای گرمت را به روی

کاغذ مقابلش حک می کند و بعد؛

به اجاق خاموش خاطرات پرتاب می کند

از تو چه پنهان دوباره بغض کرده ام؛

باید وضو بگیرم؛

از بس اذان چشمهای تو را نشنیده ام

تمام نمازهای نگاهم قضا شده است

حس غریبی دارم

 مثل همه روزهای بارانی در دلم غوغاست؛

 کاش می دانستم چرا اینهمه باران را دوست دارم ؛

حتی حالا که برایم یاد آور یک حادثه شوم است!

 صدای باران به وجدم می آورد؛

 از همیشه عاشقترم ؛

بوی خاک باران خورده که می آید

 عطر سحرانگیز آغوشی برایم تداعی می شود

 که از گهواره کودکی ها هم امن تر بود

 ولرزش عاشقانه دستانی را به یاد می آورم

که هنرمندانه با همان ظرافتی که بر ساز می نشست

 ترسها وتردید ها را از دلم می زدود و غرق تمنایم می کرد! 

می دانی مهربان ؛

می دانی چند روز بارانی آمده ورفته ومن به دوریت دچارم ؟

می دانی دستهایم را چند بار غسل تعمید داده ام

 در سیل داغ اشکها تا لایق پاکی دستهایت شوند

ولی هنوز توبه شان را نپذیرفته ای وباز نگشته ای

 به التماس درد مندانه ام ؟

می دانی چه حالی دارم بی تو ؟

می دانی چه ناگزیرم اینجا؟

می دانی جسمی که آنهمه مدارایش میکردی

وزیباییش را می ستودی چه بر سرش آمده

 وتو حتی نیستی که ببینی ؟

  چشمهایی که طاقت دیدن باریدنشان را نداشتی

 تا صبح مثل ابر بهاری باریدند 

و کبوتر دلم بهانه لحظه دیدار تو را می گرفت...

 تا صبح تمام لحظه ها رو شماردم

که مبادا سکوت شب قدرت فریاد رو از من بگیرد

اما خدا می داند که چقدر دلم می خواست در کنار من بودی

دستهایم رامیگرفتی و از چشمهایم حرف دلم را میخواندی ...

 برای پیدا کردنت در غبار بی امان زمان جستجو کردم

 و برای بدست آوردنت ایستادگی را آموختم

خود می دانی که هرگز به قصه شاه پریان اعتقاد نداشتم

وهرگز روزی را انتظار نمی کشم که او

 مرا با اسب سفید خویش نجات دهد

 وهمینطور خود را دلداده ای خسته از عشق نیز نمی دانم

بیا پای در ره نهیم...

پاهایت را با کفشهایی که فرسودگی ازآنان بدور باشند

 خواهم پوشاند و دلم می خواهد راهیشان کنم

تا راه رفته را به انتها برسانند ٫

 راهی را که خود نیز بدون مخالفت و بدون تجربه آغاز کردم

 و همچنان ادامه می دهم بگو شهر عاشقان کجاست ؟

 خانه خویش ؟ جایی که عشق ها جاودانه می باشند؟ 

ا ز ساکنانش برایم سخن بگو ...

 اما می ترسم اگر به زبان بیاوری :

" شهرعاشقان و جود ندارد"

بگو خود نیز کیستم ؟

عاشقی چشم دوخته به آینده؟

اما می دانم تا جایی که جان در بدن دارم شوم پناهگاه تو

تو را من حس می کنم ٫ می گویم ٫ می خوانم ٫ و دوست می دارم

  انتهای این جاده های طولانی و پر پیچ و خم را من نیز نمی دانم

اما خواستارهمراهیه همسفری همچون تو میباشم...    

نمی خواهم

آخرین ورق دفتر خاطرات تو باشم

که پاره میشوم

پاییز که بیاید و

تو نباشی سوار بر بادها

 سرگردان در کوچه ها

 باید

به دنبال کدام

 خانه خود باشم ....

قلم را روی کاغذ فشار می دهم

اما هیچ نمی نویسم

نمی توانم

از تو هیچ به یاد نمی آورم

تنها نامی که ماه هاست بر زبان نیاوردمش

و یک مشت خاطره

که آنقدر پوسیده اند که نمی دانم

 چند سال پیش آنها را نوشته ام

با آنها چه کنم؟

با تو چه کنم؟

با کسی که از او جز یک نام و مشتی خاطره هیچ ندارم !

حتی نامت هم برایم نا آشنا شده است

به راستی تو کیستی؟

. . .

نمی دانم !

باز مثل هر شب بغضی راه گلویم را سد کرده است

می خواهم نامت را صدا کنم

اما نمی توانم

باد می وزد و دفتر خاطرات را ورق می زند

در میان خاطرات پوسیده ام باز تو را می بینم

اشک هایم جاری می شوند

خاطرات پوسیده را به قلبم می فشارم تا یاد تو آرامم کند

دفتر خاطرات خیس می شود

و نوشته هایم آرام آرام محو می شوند

تمام دفترم سفید می شود

تنها یک کلمه در آن باقی می ماند

و من میدانم که. . .

نام تو هرگز محو نخواهد شد !

برای تو که دوستت دارم می نویسم.

برای تو که می دانم هرگز اینها را نخواهی خواند،

 چگونه بگویم وقتی به تو می اندیشم اشکم جاری می شود،

تویی که عاشقانه زندگیم بودی،

هنوز خورشید ازتو به من می گوید

من خورشید را و دریا را با تو تجربه کرده ام

 حالا من مانده ام و خورشید و دریا ; اما بدون تو

امروز گریستم به یاد تمام آن غرورها که مانع گریستنم می شد

من امروز عشق را گریستم

 آری تا وقتی نفس می کشم تو را عاشقم

ای تنها نوای خلوت تنهایی های من

 من بی تو چه سردم

 نمی دانم الآن کجایی

در کجای این دنیای پهناور ایستاده ای؟

 اما هر کجا که هستی زندگیت سبز باد.  

به اندازه یک دلبستگی عمیق برایت گریستم

و به تو اندازه یک وابستگی ! ریشه احساسم را

در دریای ژرف خیالات آبیاری کردم 

گریستم و تو گریستی !

من از دلبستگی و تو از وابستگی

من فنا شدم و تو ماندی

دلم برات تنگه ...

 توی این روزهای خاکستری و ابری ...

 وقتی که نسیم پاییزی

                به صورتم میخوره ...

 دستهام , دستهای تورو میخوان ...

تا منو از میون این روزگار شلوغ رد کنی ...

محو بشم ... نیست بشم...

 از میون آدمهایی که منزلت عشق رو نچشیدن ...

 یا چشیدن و قدرشو نمیدونن..   

               دلم برات تنگه ...

 وقتی که بارون میاد و من بدون چتر ...

 تنها ... تنها و آرام ...صبور و بردبار...

 خودم رو دست ابرای سیاه میدم... تا بر من ببارند...

 شاید کمی از درد فقدان تو رو از عمق دل و جون من

بشورن و ببرن... اما ...

 اما میدونی که فقط بیشتر دلم تنگ میشه ...

        چقدر دلم برای چشمات تنگه میشه ...

وقتی که چشمامو میبندم و به عمق چشمهای تو خیره میشم...  

 امروز که نبودی به وسعت تمام دلتنگی ها دلتنگم

 می دانی چرا ؟

برای تنهایی وغربتی که درآن اسیر هستم ....

به خدا اگر لحظه ای در کنارم نباشی

هیچ وقت طلوع نخواهم کرد 

 به خاطر خدا برای طلوعم غروب مکن

 بمان که دیگربارشکوفه های زندگی ام گل کند

 تبسم را به یاد آور خنده راتکرار کن

 بگذار در آیینه دیدارت شکوفا شوم و

غمها را به آب امید بشویم ورخ برافروزم وققنوس وار

 از میان خاکسترچه کنم ها ؟

شاهد تولدی تازه باشم

اگر درمقابلم قفل سکوت وبی مهری بر دهانت زده ای

چشمانت هنوز گویاست برق محبت ازآن می ترواد ومی گوید ...

به حرمت نگاه سخنگویت بیا،

 بیا و از غربت وعزلت انتظارنجاتم بده

همه هستند من اما دربین همه بی توتنهایم

بین آنها غریبه ام همدل وهمزبان وسنگ صبورم بودی

 حالا بگو دور ازتو چه کنم

 غریبی وبی زبانی ام را فراموش مکن می فهمی ؛

 فراموش مکن ...

باور کن تونمی دانی چه سخت است

درمیان همه بودن وناآشنا ماندن وبی همزبان بودن

با زبانی ساده می گویم دوستت دارم

کودکانه با توسخن می گویم

مثل دوران کودکی ام دوستت دارم

ده تا ... کم است...

قدر همه دنیا

از گذشته مگو از آرزوهای دیروزت حرف نزن

 از آمال وآرزهای امروزت که می شود

 فردایی روشن سخن بگو !

کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ  را به دست خزان نمسپرد!

چقدر بی حوصله شدم

دیگه دست و دلم به هیچ کاری نمیره ،

 نمیدونم چرا

نمیدونم چرا مشکلات به جای اینکه حل بشن

 روز به روز زیاد تر میشن!

دیگه خیلی وقته هیچ اتفاق خوشحال کننده ای برام نمی افته ،

 دیگه هیچ خبر خوشی از هیجا نمیرسه ،

زندگی همش شده غم

 دو روز پیش هم یه خبر بسیار وحشتناک  بهم رسید

 که دارم دیونه می شوم

خسته شدم ، داغون ، افسرده!

برام دعا کنید

دیگه میلی به اینجا هم ندارم

 اما دلم نمیاد تعطیلش کنم

فعلا همین

در بهار زندگی احساس پیری میکنم

با همه آزادگی فکر اسیری میکنم

می رسد روزی که بی من روزها را سر کنی

می رسد روزی که مرگه عشق را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من